نينجوتسو

نينجوتسو در قديم به نام هنر سياه چيني شهرت داشت و در لغت به مهناي هنر نامرئي

شدن،هنر نمائي است و واژه ژاپني Nin در اين عبارت معناي بسياري دارد كه از جمله انها

مي توان به مانع،مقاومت و تحل اشاره كرد.كلمه نينجوتسو هم غالبا به روشها و تكنيك هاي

ويژه اي اطلاق مي شود كه يك Ninjaي واقعي از انها استفاده مي كند.اين هنر رزمي نزديك

به هشتصد سال پيش و در بين قبايل نينجا كه در كشور ژاپن زندگي مي كردند آغاز گرديد.در

ان زمان سامورائي ها در اين كشور داراي قدرت تام بودند و خداي آنها يعني Shogun تنها

قدرت واقعي بود كه سامورائي ها هم از ان اطاعت مي كردند.مردم نينجا از اطاعت اين خدا

سرباز زدند و به سرزمين هاي كوهستاني سرد و خشكIga و Koga پناه بردند.در انجا

نينجاها به آموختن فنون جنگ پرداختند و بر اساس فنون جنگ يك ژنرال چيني به نام ژنرال

Suntzu هنر جنگ تن به تن را فرا گرفتند.قرنهاي متمادي مردم نينجا از گهواره تا گور به

فراگيري اين رشته ادامه دادند و جالب اينجا بود كه تنها هنر اين اين مردم را قتل و آدم كشي و

يا فعاليت هاي جاسوسي تشكيل مي داد.با اين همه،آموزشهاي نظامي و جنگي اين مردم را از

نظر روحي و جسمي بسيار قوي و نيرومند مي ساخت و قدرت تحمل آنها را به ميزان غير

قابل باوري بالا مي برد.در طول سالهاي بسيار طولاني و از آنجا كه اين هنر رزمي به

صورت كاملا سري تمرين مي شد،هيچ كس هيچ گونه اطلاعاتي راجع به اين هنر نداشت و

بجز نينجاها كسي اين سبك را نمي شناخت.وقتي كشور ژاپن وارد عصر مدرنيزم گرديد و

قدرت فئوداليسم از بين رفت،فنون نينجا به ارتش و سرويس اطلاعاتي و گروه هاي ويژه اين

كشور راه يافت.از دهه 1970 به بعد و به دنبال فعاليت دو نفر به نامهاي دورون ناوون  و

استفان هايز در يافتن يك استاد هنر نينجا كه در ژاپن زندگي مي كرد،اين سبك رزمي بسيار

معتبر به دنياي غرب نيز راه يافت.

  جيت كاندو

جيت كاندو را به علت سبك عجيبش مي شناسند.سابقه اين روش در هنرهاي رزمي طولاني

است و هنري كه در مراحل مختلف مبارزات توسط بروسلي،اژدهاي افسانه اي هنرهاي

رزمي پايه گذاري گرديد.سرانجام در دهه شصت ميلادي به اين نام شناخته شد.در حاليكه

بروس لي تلاش مي كرد تا نشان دهد جيت كاندو هيچ شيوه يا روش مبارزه اي خاصي

ندارد.جامعه هنرهاي رزمي و علاقه مندان به اين رشته تحت تاثير حركات خارق العاده او

قرار  گرفتند و اين سبك،خيلي زود با الهام از سنت هاي چيني در هنرهاي رزمي در ميان

هواداران اين رشته جاي خود را باز كرد.اين هنر در واقع،سبك پيشرفته و بهبود يافته همان

استيل وينگ چون كونگ فو بود كه بروسلي در همان نمايش هايش اجرا مي نمود.شباهت بين

اين دو سبك انچنان زياد و نحوه استفاده از فنون در اين شيوه به قدري شبيه است كه به سختي

مي توان اين دو سبك را از هم شناخت.ضربات مانع يا همان حركاتي كه در برابر حملات

مقاومت مي كنند،حركات دست نظير در چنگال گرفتن حريف و تكنيك هاي انرژي،ريشه در

وينگ چون دارد اما ظريف تر و ساده تر اجرا مي شوند.جيت كاندو داراي آنچنان تاثيري در

دنياي هنرهاي رزمي بوده است كه حتي هسته اصلي وينگ چون،بر اساس فنون اوليه و

اساسي جيت كاندو پايه ريزي شده اند.سرعت و انعطاف پذيري در اين سبك به حداكثر خود

مي رسد و كار با پاها،تركيب فنون،جاگيري ها و غيره به طرز فوق العاده اي در اين سبك

اجرا مي شوند.

  جوجيتسوي برزيلي

جوجيتسوي(Jiu-Jitsu)برزيلي در حقيقت سبك پيشرفته جوجيتسوي ژاپني

محسوب مي شود.اين سبك از هنرهاي رزمي،در واقع روش مبارزه به روي زمين

حاليكه سعي مي كند تا حريف خود را به نوعي در اختيار بگيرد.اگر مبارز

بتواند،حريف خود را احاطه كرده و او را در چنگال بگيرد،ضربات فرد مهاجم

كارساز نخواهد بود.فايترهاي برزيلي معمولا سعي مي كنند تا حريف خود را به

زمين پرتاب كنند زيرا در اين حالت راحت تر مي توانند،ضربات لگد و مشت او

را كنترل كنند.در اين مواقع از انجا كه مهاجم،ديگر نمي تواند از فنون پرتابي و از

حركت دستانش استفاده كند،نااميد شده و تسليم مي گردد.با در نظر گرفتن اين نكته

كه نود و پنج درصد از مبارزات رزمي سرانجام به زمين ختم مي شود،يك فايتر

تعليم ديده و ماهر برزيلي كه فنون جوجيتسو را با تكنيك هاي سنتي خود در هم

آميخته است خيلي راحت مي تواند حريف خود را شكست دهد.از آنجا كه انجام

حركات دفاعي در حالت خوابيده و به روي زمين نيروي بيشتري را مي طلبد،انجام

فنون مبارزه جوجيتسوي برزيلي اين مزيت را دارا است كه شخص مي تواند

حريفان قدرتمند تر و سنگين وزن تر را به راحتي با شكست بدرقه كند.فايترهاي

برزيلي معمولا از نيرو و قدرت حريفان خود عليه خودشان استفاده مي كنند.كليد

اين موفقيت،توازن و تعادلي است كه اين فايترها از آن بهره مند هستند.اين سبك

هنرهاي رزمي در اوايل دهه 1900 توسط شخصي به نام هليو گراتيسه

(Helio Gracie)پايه گذاري شد.وي به تمام فنون هنرهاي رزمي مسلط بود و

بدون توجه به مواردي همچون،اندازه،وزن و يا قطر ماهيچه حريفانش با آنها به

مبارزه مي پرداخت و آنها را با شكست بدرقه مي كرد.اين روش مبارزه كه به نبرد

باز شهرت داشت توسط افراد خانواده و سپس شاگردانش ادامه يافت و امروزه يكي

از نوادگانش به نام ريكسون گراتيسه،تكنيكي ترين مبارز اين سبك محسوب مي

شود و با داشتن ركورد چهارصد پيروزي پشت سر هم و بدون حتي يك باخت

بهترين فايتر جوجيتسوي برزيلي دنيا است.

  تاي چي چوان

تاي چي چوان يك هنر رزمي چيني است كه اساسا براي مزاياي بيشمارش كه يكي از آنها حفظ

سلامتي است در بين مردمان اين كشور رواج پيدا كرده است.البته چيني ها عقيده دارند كه اين

ورزش عاملي براي مقابله با فشار و استرس هاي دروني و روحي هم مي باشد.اين هنر رزمي

يك روش مناسب براي سبك آرامش و مديتيشن در حركت محسوب مي گردد.بر خلاف ساير

رشته هاي رزمي كه حركاتي سخت و خشن دارند،تكنيك ها در هنر رزمي تاي چي

چوان،نرم،ملايم و شناور اجرا مي شوند و به اعمال نيرو بيش از انجام حركات خشن و

قدرتمندانه تاكيد دارند.تاريخچه اين هنر رزمي،به قرن چهاردهم ميلادي بر مي گردد،زماني

كه chang san fung كه يك استاد هنرهاي رزمي محسوب مي شد از نزديك نظاره گر

مبارزه بين يك مار و يك درنا بود و با چشمان خود ديد كه چگونه مار حريف قدرتمند خود را

با حركات نرم خود مغلوب كرد و حركات خشن و سخت پرنده به هيچ عنوان نتوانست در

برابر حركات چرخشي و ملايم مار كاري از پيش ببرد.او با ديدن اين صحنه تصميم گرفت تا

سيستمي را طراحي و اجرا نمايد كه بتواند علاوه بر اجراي همه نكات مربوط به دفاع شخصي

كمترين آسيب را به اجرا كننده آن وارد نمايد.گسترش اين سبك جديد خيلي زود در بين خانواده

هاي متحول و اشراف زاده چيني مرسوم شد و اين خانواده ها،اين هنر رزمي را پنهاني و به

صورت كاملا سري تمرين مي كردند.همه اسرار و رموز اين سبك زماني اشكار شد كه فردي

به نام Ying kit tung در آغاز قرن پانزدهم،مدرسه اي با اين نام در كشور چين افتتاح كرد و

به آموزش اين سبك به هنرجويان پرداخت.

 آي دو

آي دو هنر در آوردن شمشير از غلاف يا (Unkitsuke)،كشتن دشمن با يك ضربه شمشير

يا(Kiritsuke)،پاك كردن لكه خون از روي تيغه شمشير يا(chiburi) و نهادن مجدد آن

درون غلاف است.(Noto)كندوي سنتي،هنر استفاده از شمشير بيرون از غلاف مي باشد.اما

كندوي مدرن يا پيشرفته ،با ضربات شمشيرهايي از جنس بامبو و در حالي صورت مي پذيرد

كه هنر آموزان كاملا مجهز و در لباسهاي مناسب خود كاملا ايمن هستند.IAIDO داراي

وابستگيها و تشابهات تاريخي و فلسفي بسياري با kenjutsu مي باشد.اين سبك از هنرهاي

رزمي،براي قرنها توسط جنگجويان ژاپني انجام مي شد.در اين سبك،سامورايي ها از

شمشيرهاي خود به عنوان اسلحه استفاده مي كردند.آنها در آن واحد از دو شمشير كه به

Daisho موسوم بودند بهره مي بردند.يكي از اين شمشير ها بلند بود كه Katana نام

داشت و ديگري كوتاهتر بود كه Wakizashi خوانده مي شد.بيشتر تمرين هاي  Iaido

امروزه با  Katana انجام مي شود.

   شورينجي كمپو

شورينجي كمپو يك هنر رزمي ژاپني است كه مستقيما از سيستم يك هنر رزمي كره اي به نام

شائولين مشتق شده و تركيبي از تكنيك هاي ملايم و سخت با تاكيدي يكسان مي باشد.فنون اين

هنر رزمي بر پايه حركات طبيعي بدون بنا شده اند و يا سختي كه باعث آسيب يا آزار هنرور

شود در ان به چشم نمي خورد.در اين هنر،تبديل و رفتن از يك فن به يك فن ديگر بسيار آسان

است و تغيير يك تكنيك سخت به يك تكنيك ملايم و يا بالعكس نياز به صرف نيروي زيادي

ندارد.شورينجي كمپو در سال 1947 توسط فردي به نام (Rev Doshin  1980-1911)پايه

گذاري شد كه خود در طول مدت اقامت 17 ساله اش در چين از يك استاد سبك(شائولين زن)و

قبل از آغاز جنگ جهاني دوم آموخته بود.او نام شورينجي را كه ترجمه ژاپني كلمه قلعه

شائولين بود را براي اين هنر برگزيد و هدف خود را آموزش قواعد فرهنگي و اخلاقي بودا در

كنار تربيت و پرورش جسم قرار داد.امروزه4/1 ميليون نفر در سراسر جهان و در بيست و

شش كشور به انجام اين هنر مشغول هستند.

كاجو كنبو

اين سبك تركيبي از هنر هاي رزمي تانگ

سودو(Tangsoodo)،جودو(Judo)،جوجيتسو،كنپو(Kenpo)و كونگ فو مي باشد.در اين

رشته هر تكنيك به گونه اي طراحي شده است كه بنا بر عكس العمل بدن حريف،حركت بعدي

را تشكيل مي دهد.مثل اكثر رشته هاي رزمي ديگر،كاجوكنبو نيز داراي كاتا يا فرم مي

باشد.اين چهارده كاتا،سري پالاما()نام دارد كه فنون دفاع شخصي در آنها نهفته مي باشد.اگر

چه كه فنون بسيار خوبي را در اين سري مي توان يافت اما پايه و اساس قدرت اين رشته را

فنون دفاع شخصي آن تشكيل مي دهند.اين فنون داراي:پانزده هنر در چنگال گرفتن

حريف،بيست و يك نوع ضربه مشت،پانزده نوع حالت مبارزه با چاقو،سيزده مدل مواجهه با

بيش از يك نفر،نه مورد مبارزه با مهاجمان به تعداد دو يا سه نفر و بيست و شش مورد فنون

مبارزه پيشرفته مي باشند.اين هنر رزمي در طول سالهاي 1949 تا 1952،در هاوايي متولد

شد.ابداع كننده اين سبك،پنج رزمي كار معروف بودند كه استيل هاي مبارزه خود را با يكديگر

تلفيق نموده و كاجوكنبو را خلق كردند.امروزه،كاجوكنبو در سراسر جهان شناخته شده

است.فدراسيون اين سبك در هاوايي مستقر مي باشد و در سان ديگوي كاليفرنيا با نام انستيتوي

دفاع شخصي كاجوكنبو شهرت دارد.

هونگ گار كونگ فو

هونگ گار كونگ فو هم روشهاي بيروني و هم استيل هاي دروني دارد.در اين هنر

رزمي،تكنيك هاي دست كه شامل حركات مستقيم،چرخشي و زاويه دار مي شوند مورد تاكيد

بيشتري قرار دارند.در اين سبك هماهنگي و تطابق بين فنون و اجراي آنها همانقدر اهميت

دارد كه نحوه اجرا و اثر آنها.ارتفاع لگدهايي كه در اين رشته به حريفان نواخته مي شود اكثرا

از كمر اشخاص بالاتر نمي آيد و اجراي تكنيك هاي اين سبك در ابتدا بسيار سخت به نظر مي

رسد اما لازم به ذكر است كه در هونگ گار هم فنون نرم و هم فنون سخت به يك اندازه ديده

مي شوند.اجراي فنون پيشرفته هونگ گار،بسيار پيچيده مي باشد.تحقيقات نشان داده اند كه

تكنيك هاي موجود در اين سبك باستاني چيني و نحوه اجراي فنون در آن از همه سبك هاي

رزمي ديگر چيني متفاوت تر و تا حدي زيباتر است.ريشه هونگ گار به اولين معبد شائولين

يا(Siu Ium)در استان هونان چين بر مي گردد.سيستم شائولين از بودائيسم چوان كه خود

آميخته از بودائيسم دياما و تائوئيسم مي باشد مشتق مي گردد.

 با آغاز سال 500 ميلادي،فردي به نام Damo يك راهب هندي چير و دياما بود شروع به  

آموختن تمرين هاي تنفس به راهبان هندي كرد.اين عمل به آنها كمك نمود تا وضعيت جسماني

و سلامت رواني خود را بهبود داده و بنابراين از لحاظ روحي به شرايط بهتري برسند،اين

آموزشها بعدها تبديل به يك سيستم سيال دفاع شخصي شد كه اجراي آن از پرداختن به فنون

قديمي آسانتر و مفيد تر بود.تكنيك هاي موجود در اين هنر از حركات حيواناتي نظير

ببر،درناي سفيد،اژدها،مار و پلنگ تقليد شده بود.تمامي اين حركات براي حمايت از قلعه يا

معبد هونان مورد آموزش راهبان قرار مي گرفت.

  تايدو

تايدو يك هنر رزمي ژاپني است.اين هنر رزمي توسط روح قديمي سامورائي ها و تفكرات آنها

تحت تاثير قرار گرفته اما امروزه براي رسيدن به همه اهداف و دستيابي به احتياجات جامعه

مدرن بشري مورد استفاده قرار مي گيرد.از نظر سامورائي ها تنها در يك خط قرار گرفتن و

از ضربات لگد يا مشت استفاده كردن،هنر رزمي محسوب نمي شود بلكه هنر رزمي آن است

كه شخص مبارز در فواصل مختلف و زواياي گوناگون جهت حركت خود را تغيير داده و

توازن و تعادل خود را حفظ نمايد.در اين هنر،تمامي اندام و اعضاي بدن مبارز در حركت و

فعاليت مي باشند و حتي نوع ضربه زدن با پا نوع كاملترين و پيشرفته تري است.()تايدو در

سال 1960 و توسط يك استاد بزرگ هنرهاي رزمي يعني Seiken Shukumine كه قهرمان

كاراته محسوب مي شد خلق گرديد.در حال حاظر،فدراسيون هاي كاراته در كشورهاي

فنلاند،سوئد،فرانسه،هلند و استراليا كميته جداگانه سبك Taido را راه اندازي كرده اند.

دايتوريو

دايتوريو را به عنوان يكي از بهترين راههاي دفاع شخصي و براي دفع حملات ناگهاني مي

شناسند نه براي زدن ضربه و يا به عبارتي آغاز تهاجم در دايتوريو هيچ گونه مسابقه مبارزه

اي ديده نمي شود.صنعت مشخصه اين رشته به تركيب كامل فنون اين سبك از هنرهاي رزمي

ديگري همچون BUDO و به خصوص Ono-haitto-ryu  بر مي گردد.اين هنر رزمي تنها

يك راه مناسب براي دفاع شخصي محسوب نمي شود بلكه ذهن و بدن را در حالتي متعادل و

متوازن نگاه داشته به فرد انضباط شخصي مي آموزد و روح او را پرورش مي دهد به

طوريكه فرد مي تواند در تقابل با دنيا موفقتر عمل نمايد.احتمال مي رود كه دايتوريو در قرن

دوازدهم ميلادي توسط فردي به نام ميناموتو يوشيتيسو كه يكي از نوادگان امپراطوري